Yazar: ozneedebiyat

Yazmak için kendine ait bir masan da olmalı, belki de… Ama benim yok. Bazen mutfak masası, bazen çocukların çalışma masası, bazen de salon masası. Hangisi boşsa. Hangisi o an öncelikli olan işlevini yapmıyorsa. Nedenini sormayın,…

Çalışma masanızı biraz tarif eder misiniz? Aslında çalışma masam yok. Masa başında çalışan biri değilim. Çoğu zaman bilgisayarımı dizlerimin üzerine koyabileceğim bir yer buluyorum. Bir koltuk, pencerenin önü, bazen evin hiç hesapta olmayan bir köşesi……

İnsanın iç eğilimi doğal olana yatkındır. Kendiliğimiz için buna ihtiyaç duyarız. Evimde en çok kendim olabildiğim yer çalışma masam. Özellikle ağaçla, ahşapla ünsiyet kurmayı hep sevdiğim için çalışma masam ve kütüphanem ağaçtan. Masamın üst rafında…

Masam annemin çeyizinden kalma. Otuz beş yıllık. Doksan dokuz depreminde ayağı çatladı, tamir ettirmedik. Bazı şeylerin izi geçmemeli, unutmamak için. Nasılsa kendime ait bir düzen kurarım diye daha işlevli bir masa yaptırma zahmetinde bulunmak istemedim…

Çekim tamam. Çok da beceremem genelde ama bu defa fena olmadı sanki. Masamı ilk kez bir fotoğraf karesi içinde görünce özelimi aşikâr edeceğim duygusuna kapıldım önce, ürperdim, sonra geçti bu ürperti; çalıştığın, okuduğun, yazdığın masayı…

Masa, piyano ve kütüphane… Benim için üç eşya değil, kendi evrenimin üç ayrı kapısı. Kırk dört yaşıma kadar biriktirdiğim deneyimler, düşündüklerim, sustuklarım ve anlatmak istediklerim burada birbirine karışıyor. Beni anlatan üç kelimeyi arasanız, belki de…

Normalde İstanbul’da yemek masasında yazıyorum ya da büromdaki masamda. O yüzden yazı masamın üzerinde ekmek kırıntıları ya da dava dosyaları bolca bulunuyor. Antalya’ya geldiğimde, kızım yoksa onun masasını ‘ödünç’ alıyorum. Fotoğraftaki masa da aslında kızıma…

Masam benim dünyamdır, zamanımdır, mekânımdır, sihirli küremdir. Neden böyle derin anlamlar yükledim, çünkü birçok yazımın, hatıramın, acımın, sanatımın yani ben yapan şeylerin yuvası oldu.  Yaşamın bir parçası değil çoğu zaman kendisi. Tabii burada bahsettiğim şey…

Hayalperestin masasından merhaba, Bende son on yıldır zaman tersine işliyor. Büyüdükçe kahverengi masalar yerine pembeye kaçar oldum. Salinger’in bir uçurumun kıyısında bütün gün çocukları yakalamak istemesi gibi ben de çocukları, siyah beyaz dünyanın kötülüklerinden ara…

Masamda şu an Hagop Mıntzuri kitabı, görselde yer almayan bir defter ve kalem, yarım bırakılmış cümleler  ve ne zaman ısındığını anlayamadığım içeceğim var. Masamın genellikle bir düzeni olmaz. Sabit masa fikrini  de sabit durmayı da…

Benden çalışma masamın fotoğrafını göndermemi istediğinizde önce biraz duraksadım. Çünkü itiraf etmem gerekir ki benim hiçbir zaman bir çalışma masam olmadı. Belki de bunun nedeni biraz hayatın kendisi. Uzun yıllar küçük evlerde yaşadım, odalardan birini…

1970’li yıllardan kalma çelik çerçeveli formika dikdörtgen bir sehpada yazdım ilk öykülerimi. Yaşım on yediydi. Şimdi annemin evinde sapasağlam duran o sehpa ilk yazı masamdı… Takip eden yıllarda gerçek bir masam oldu. On yıl süresince…