Ay: Eylül 2026

Çalışma masanızı biraz tarif eder misiniz? Aslında çalışma masam yok. Masa başında çalışan biri değilim. Çoğu zaman bilgisayarımı dizlerimin üzerine koyabileceğim bir yer buluyorum. Bir koltuk, pencerenin önü, bazen evin hiç hesapta olmayan bir köşesi… Yazarken masadan çok kendime küçük bir sığınak arıyor gibiyim. Yine de hayalimde bir masa var elbette. Ormanın içinde, dışarıdan bakınca kolay kolay keşfedilemeyecek büyük bir kütüphane düşlerim hep. Tavana kadar çıkan kitaplıklar, eski kitapların arasına karışmış yenileri, büyükçe bir ahşap masa ve pencereden görünen ağaçlar……

İnsanın iç eğilimi doğal olana yatkındır. Kendiliğimiz için buna ihtiyaç duyarız. Evimde en çok kendim olabildiğim yer çalışma masam. Özellikle ağaçla, ahşapla ünsiyet kurmayı hep sevdiğim için çalışma masam ve kütüphanem ağaçtan. Masamın üst rafında dönem içinde okunacaklar kitaplar yer alıyor. Aralarında mutlaka kuram, kurmaca ve şiir kitapları var. Bu aralar Ülkü Tamer ve Sohrab Sepehri göz hizamda. Ayrıca Kierkegaard’ın ve Jung’un kitapları yazma konusunda benim kaynak kitaplarım hâline geldi. Orhan Pamuk’un Kara Kitap’ı masamın üzerinden hiç ayrılmaz. Dönüp dolaşıp…

Masam annemin çeyizinden kalma. Otuz beş yıllık. Doksan dokuz depreminde ayağı çatladı, tamir ettirmedik. Bazı şeylerin izi geçmemeli, unutmamak için. Nasılsa kendime ait bir düzen kurarım diye daha işlevli bir masa yaptırma zahmetinde bulunmak istemedim ama o düzen de bir türlü nasip olmadı. Sonra bu küçücük masaya bağlandım, nereye gitsem yanımda götürme kararı aldım. Çünkü ayağım çatlayacaktı ve ben onu bağlayıp üzerime düşen hayatı yaşayacaktım. Ama aksayarak, ama koşarak. Bunu bir masadan öğrendim. Okumaya hiç ulaşamayacağım, aklıma bile gelmeyecek bir…

Çekim tamam. Çok da beceremem genelde ama bu defa fena olmadı sanki. Masamı ilk kez bir fotoğraf karesi içinde görünce özelimi aşikâr edeceğim duygusuna kapıldım önce, ürperdim, sonra geçti bu ürperti; çalıştığın, okuduğun, yazdığın masayı paylaşman yazdıklarını paylaşmandan daha cüretkâr bir tavır değildir çünkü. Görüldüğü üzere bilgisayar kapalı. Böyle olmasında yarar var. Açarsam masaüstündeki “HSD-Yazılar” dizinine tıklamadan edemem. İçimdekilere şöyle bir bakarım, tamamlanmayı bekleyen denemeler vardır. Denemene değer mi diye düşünürüm birkaç dakika. Kesinlikle değmez. O hâlde tıkla da gir…

Masa, piyano ve kütüphane… Benim için üç eşya değil, kendi evrenimin üç ayrı kapısı. Kırk dört yaşıma kadar biriktirdiğim deneyimler, düşündüklerim, sustuklarım ve anlatmak istediklerim burada birbirine karışıyor. Beni anlatan üç kelimeyi arasanız, belki de bu odada bulursunuz: müzik, kitap, hikâye. Şimdilerde masamda bir yolculuktan kalanların sessizce sızdığı bir zaman var. Yaşamın kendisini de bir yolculuk olarak görüyorum zaten. Bana eşlik eden her eşyanın, her kitabın, her notanın bu yüzden ayrı bir kıymeti var. Düzen insanıyım. Dağınık bir masada çalışamam.…

Normalde İstanbul’da yemek masasında yazıyorum ya da büromdaki masamda. O yüzden yazı masamın üzerinde ekmek kırıntıları ya da dava dosyaları bolca bulunuyor. Antalya’ya geldiğimde, kızım yoksa onun masasını ‘ödünç’ alıyorum. Fotoğraftaki masa da aslında kızıma ait. 😊 Olmazsa olmaz her zaman yanımda olan küçük not defterim ve metinlerin ilk halini yazdığım karalama defterim masada mutlaka bulunur. Yazı Fikri Defteri genellikle metne başlayana kadar bana eşlik eder. Betimle Defterime kimi dosyalarımda sıklıkla bakarım, kimindeyse kapağını bile açmam. Anekdot Defteri ise bu…

Masam benim dünyamdır, zamanımdır, mekânımdır, sihirli küremdir. Neden böyle derin anlamlar yükledim, çünkü birçok yazımın, hatıramın, acımın, sanatımın yani ben yapan şeylerin yuvası oldu.  Yaşamın bir parçası değil çoğu zaman kendisi. Tabii burada bahsettiğim şey tek bir masa değil. Yıllarca şehirler değiştirdim, eşyalar değiştirdim, her yolculukta farklı bir masa bana eşlik etmiştir; ama temsil ettiği şey hiç değişmemiştir: O benim kendime ait odamın en önemli parçası. O masanın üstündeki kalemim, ayaklarını yere sağlam basıyor; bilgisayarımdaki yazılarım masanın ayağına kök salıyor,…

Hayalperestin masasından merhaba, Bende son on yıldır zaman tersine işliyor. Büyüdükçe kahverengi masalar yerine pembeye kaçar oldum. Salinger’in bir uçurumun kıyısında bütün gün çocukları yakalamak istemesi gibi ben de çocukları, siyah beyaz dünyanın kötülüklerinden ara renge, pembeye çağırmak için yazıyorum. Dolayısıyla masamda, sağımda, solumda hep çocuklar ve çocuk kurmacaları var. Yüz kez silinen, beş yüz kez düzeltilen, olgunlaşmak için bekletilen bir dosya var. Bir tutam uykusuzluk, eser miktarda da yorgunluk var. Fakat ne masamda ne de yüreğimde umutsuzluk, hayal kırıklığı,…