Masam annemin çeyizinden kalma. Otuz beş yıllık. Doksan dokuz depreminde ayağı çatladı, tamir ettirmedik. Bazı şeylerin izi geçmemeli, unutmamak için. Nasılsa kendime ait bir düzen kurarım diye daha işlevli bir masa yaptırma zahmetinde bulunmak istemedim ama o düzen de bir türlü nasip olmadı. Sonra bu küçücük masaya bağlandım, nereye gitsem yanımda götürme kararı aldım. Çünkü ayağım çatlayacaktı ve ben onu bağlayıp üzerime düşen hayatı yaşayacaktım. Ama aksayarak, ama koşarak. Bunu bir masadan öğrendim. Okumaya hiç ulaşamayacağım, aklıma bile gelmeyecek bir…
Yorum Bırak