Bakmayın masanın düzenli göründüğüne, aslında çok dağınığım. İki hafta öncesine kadar üstünde zerre boşluk olmayan iki metrelik tek bir masada, arkasındaki ve yanındaki panellere asılı onlarca şeye eşlik eden tespih koleksiyonum, akvaryum, kitaplar, dergiler ve daha ıvır zıvır ile yaşıyordum. Kıymetli karımın ısrarlarıyla ara ara masanın üzeri sakinlese de hızla yeniden eski halini alıyordu.
İşim ve hobilerim bilgisayara ve bu masaya bağlı olduğu için daha ergonomik bir düzen oluşturmak adına masayı değiştirmek zorunda kaldım. Fotoğrafın alt kısmında gördüğünüz yüksekliği ayarlanabilir bir masa, bazen yerde oturarak, bazen koltukta, bazen de ayakta çalışabiliyorum artık. Tam ortada duran kitapları işim gereği kısa sürede okumam gerekiyor: Unutmamam için daima gözümün önündeler.
Fotoğrafın üst kısmında karıma ait olması gerekirken bir kısmını akvaryum ile işgal ettiğim, çekimlerde ve bilgisayar ekranlarını karşımda görmek istemediğim anlarda sığındığım masa yer alıyor.
En çok vakit geçirdiğim yer burası… İşimden fırsat buldukça editörlüğünü veya tasarımını tamamlamam gereken kitap ve dergilerle ilgileniyorum. O anki ruh halime göre değişiyor yapacaklarım. Öykü yazmaya, blog tutmaya, seslendirmeye ya da oyun oynamaya sığınıyorum bazen de. Bu sığınmaya zihnimin en dağınık ya da en sakin olduğu anlarda ihtiyaç duyuyorum.
Masam yaşamımın tam merkezinde: İşim, kaçış noktam, yorgunluğum, heyecanım, hayallerimin yola çıktığı ilk nokta. Son yıllarda en büyük hayalim bir çocuk kitabımın yayımlanmasıydı ve yazım süreçlerim, hüzünlerim, heyecanlı bekleyişlerim, kendi kitabımın mizanpajını yapmanın tebessümü.. hepsi masamın başında gerçekleşti. Hâlâ bu hayalin gerçekleşmesini bekliyorum masamın başında. İnşallah bir gün…
Ubeydullah ÖZ
[…] yazı Özne Edebiyat’tan alınmıştır. Yazıya buraya tıklayarak […]