Masama olan ilginiz için teşekkür ederim. Zira, Simon Weil’in dediği gibi, ilgi cömertliğin en saf ve nadir halidir.
Bu masayı Selman, yakacak odun olmaktan kurtardığı bir ceviz ağacıyla, marangoza yaptırdı. Dokusunu, rengini, Perşembe pazarından birlikte seçtiğimiz pirinç ve porselen çekmece kulpunu seviyorum. Masamda ilk gözüme çarpan, defterlerim. Kimisi henüz boş, kimisi akademik notlarla dolu. İçlerinde en sevdiğim, kurgu fikirlerimi, etkilendiğim alıntıları, günlük notlarımı yazıp ufak tefek resimler çizdiğim defterim. Son yazdığım sayfalarda dosya hazırlığı için öykülerimin isimlerini alt alta dizmiş ve Nietzsche’nin “Büyük sorunlar sokaktadır” sözünü not almışım. Masamda ayrıca vaktini bekleyen Annenin Kitabı adlı roman ve Umberto Eco’nun ara ara açıp okuduğum dev cüsseli Antik Yunan derlemesi var.
Şu sıralar bir akademik proje önerisi, iki öykü, bir de roman üzerinde çalışıyorum ve bu cümleyi kurar kurmaz güleceğim geliyor. Öykü dosyamı da toparlamaya çalışıyorum bir yandan. Gülüşüm bu noktada kaygılı bir kahkahaya dönüşüyor. Bu masada senelerce kan, ter, gözyaşı içinde doktora tezimi ve akademik metinlerimi yazdığım için pek huzurla özdeşleşen bir yer değil benim için. Belki de bu yüzden, akademik bir şey yazılacaksa öykü çalışmak, öykü bitirilecekse günlük yazmak ya da kitap okumak istiyorum genelde. Yazmak benim için bir kaçış evet, ama başka bir şey yazmaktan kaçış sadece. Aynı anda çok metinle uğraşarak daha kolay üretebiliyorum, hepsini ruh hâlime göre ziyaret ediyorum. Bir metne başlamak her zaman tedirgin edici, bu yüzden içimdeki yazarı kandırarak masaya çekmem ve türlü hinliklerle orada tutmam gerekiyor. Ritüel sormuşsunuz, masamda bana müzik eşlik eder çoğu zaman, şu günlerde Nordik Caz. Havaya girmek için mum ya da ağaç tütsü yakarım. Yine de masam benim için gerilimli bir alan. Dolayısıyla yaşamanın kendisi kadar zor olan yazma eylemini sürdürdüğüm bir mücadele alanı. Ama hep de çile ve sıkıntı yaşatmaz bana. Acının yanında büyük zevkler de tattırır. Şimdi bunları yazan ellerime dayanak olan masam bir zamanlar yeşerip yemiş veren görkemli bir ceviz ağacıydı. Ölüm acı ama ağaç masa olmasaydı yakılıp kül olacaktı. Yine hepten yok olmazdı belki ama birilerine dayanak da olmazdı o zaman. Yazıyla ilişkim de böyle işte. Zamanın önlenemez akışı acı olsa da yazarak bir şeyleri unutulup gitmekten, hiçleşmekten kurtardığımı; varlığımı perçinlediğimi hissettiğim anlarda derin bir tatmin ve sevinç duyarım. Zaten bunlar da olmasa neden yazalım?
Müberra DİNLER