1970’li yıllardan kalma çelik çerçeveli formika dikdörtgen bir sehpada yazdım ilk öykülerimi. Yaşım on yediydi. Şimdi annemin evinde sapasağlam duran o sehpa ilk yazı masamdı… Takip eden yıllarda gerçek bir masam oldu. On yıl süresince küçük, kare, plastik bir masada yazdım. Masacığıma el dokuması örtüler serip orada yazar çizerdim, okur düşünürdüm. On iki senedir de bu masadayım. Dikdörtgen, ahşap. Şimdiye dek yayımlanmış on kitabım büyük oranda bu masadan çıktı. Keza kitaplaşmamış yüzlerce yazımın bir kısmı da burada yazıldı… Daha çok sabahları dolaşır ellerim bu masanın üzerinde; bilgisayara, defterlerime, sözlüklere, kaynak kitaplara, not kağıtlarıma gidip gelerek. Arada sabahladığım dönemler de olur burada, altı ila dokuz saat bölünmeden çalıştığım da… Velhasıl masa mühim, masam mühim, benim hayattaki yerim burası, anlam bulduğum, çoğaldığım, taştığım, kıvama geldiğim, insana uzandığım, kâinata dokunduğum yer… Şu anda da çoğu zaman olduğu gibi dağınık. Çalışma odamdaki kitaplığın yükünü hafifletmek için bazı kitapları masama taşımıştım. Bu kitaplar, kendileriyle yaşamayı sevdiğim kitaplar. Bir iki sözlük, bazı tasavvuf klasikleri, birkaç dünya klasiği, biraz modern psikoloji, azıcık demiryolları, biraz da Aytmatov… Bilgisayarımın sağ tarafında Diyanet Çocuk dergisine yazdığım siyer dizisi için istifade ettiğim kitaplar var. Bilgisayarımın solunda okumayı henüz bitirdiğim ama vedalaşamadığım kitaplar, Nihayet dergisinin son iki sayısı, yeni öğrendiğim dil için not tuttuğum siyah defter… Sağ alt köşedeki kırmızı defter güncem -defterin üstündeki resmi Kemal Sunal’ın kızı Ezo Sunal çizmiş-, bir gri bir siyah defter daha var ama tam görünmüyorlar. Evet, hâlâ çeşitli defterler almaya ve onlara farklı farklı hikâyeler yazmaya devam ediyorum. Sol üst köşede Çankırı tuz lambası var. Doğal taşlardan yapılmış ağaç, eşimin hediyesi. Gazap Üzümleri ve Delikanlı’nın üstünde duran Hello Kitty minibüsü de. Fotoğrafta tam belli olmuyor ama çocuklarım da var masada. Masanın hem sağ hem sol tarafına ikişer kere “Eren’in Yeri”, “Emir’in Yeri” yazdılar. Emir Zahid, bir de uçurtma çizdi. Eren Esad, arada gelip küçük büyük çizgiler çizer. Yine severek izledikleri Ters Yüz filminin iki figürü, batmayan gemi biblosu da çocuklarımın ellerini bana uzatışlarının, “Sözcüklerin denizine dalarken bizi unutma!” deyişlerinin bir işareti gibi. Takvim, ablamın Almanya’dan hediye getirdiği kalemlik, küçük not kağıtları da masamın vazgeçilmezleri. Genelde çay bardağı da oluyor ama bu fotoğrafta yok. Yeni bir hatta iki kitabın sancısı değil ama heyecanı dolaşıyor bu aralar masamda. Birinin yazılışı bitmek üzere diğerininki henüz başlamadı. Bakalım bu masadan ne zaman doğup yine buraya gelerek bana umut ve hayat aşılayacaklar, kendilerinden önceki kitap kardeşlerinin yaptığı gibi… Safiye GÖLBAŞI
