Yazmak için sabit bir yerim hiç olmadı. Kimi zaman mutfak masası, kimi zaman sehpa, kimi zaman da koltuklar kucağını açtı bana. Fotoğrafta gördüğünüz benim ilk masam ve ilk yazımı da tam olarak “Masadakiler” köşesi için kaleme alıyor olmam ne güzel bir tevafuk… Masamı seviyorum ama üzerinde çalışmayı sevecek miyim, henüz bilmiyorum.
Aslında yazmak için bir masaya ihtiyacım yoktu ancak notlarımı bir arada tutabileceğim sabit bir sığınağa ihtiyacım vardı. Görüldüğü gibi hayatı da yazılarımı da notlar arasında yaşıyor, yaşatıyorum. Tabii bir kısmının sizden saklandığını söylememe gerek yoktur diye düşünüyorum.
Oradan oraya taşırken kaybettiğim, ani gelen misafirlerle herhangi bir kitabın arasına sıkıştırdığım ve neyi nereye not aldığımı bulmak için geçirdiğim zamana karşı verdiğim savaşların ardından, artık sığınacak bir masam var. Nesnelerle konuşmayı severim ben. Masamla da bana iyi gelmesi, zihnimi toparlaması için anlaşma yaptım. Bu anlaşmanın sonuçları bana ne sağlar, yaşayıp göreceğim. Belki de “Dağınık zihindir asıl mesele,” diyerek notlarımın güvende olduğunu bilmenin verdiği huzurla yine bilgisayarımla dolaşacağım. Kim bilir?
Masam henüz çok yeni olsa da üzerindekiler bana yabancı değil. Zira yazmaya yeltendiğim her noktaya koşarak geliyorlar…
Sanırım ne yaptığımı, ne yapacağımı görmeye ihtiyaç duyuyorum. Hayatı planlarla yaşamak ruhuma iyi geliyor. Bu yüzden her yıl yenilenen bir plan defterim mutlaka var. Şu sıralar, verilmiş yazı sözlerimi hızlıca bitirip kendi öykü dosyam için kelimelerimi akıtmanın hayalini kuruyorum. Masamda duran tüm kitaplar, onlar hakkında yazacaklarımı bekliyorlar. Muhtemelen hepsi tamamlandıktan sonra masam da kendi dünyama akan yeni bir görüntüye bürünecek. Ben de merak ve heyecanla bekliyorum. Aslında bizi dinç tutan da biraz bilinmezlik değil mi?
Merve YURTSEVER