“Masa da masaymış ha
Bana mısın demedi bu kadar yüke
Bir iki sallandı durdu
Adam ha babam koyuyordu.”
Edip Cansever
Bu dizeleri düşündürdü bana masamdakiler. İyi dayanmış dedim. Neler koymadım ki bu masaya. Göçler, savaşlar, trajediler, parçalanmış aileler, bozulmuş ekonomiler, günahlar, günahlar, günahlar… Oldu mu size “Zincirleme Günah Tamlaması.” Lakin masanın da bu yüreğin de bir terazisi var. Ne demiş Ziya Paşa şu dizesinde:
“İdrak-i maâli bu küçük akla gerekmez
Zira bu terazi o kadar sıkleti çekmez.”
Terazinin çekmediği sıklet bir kitabın sayfaları arasına girdi. Peki, bitti mi dersiniz? Bu hayat boyu süren okur-yazarlık yolculuğunun, yazma sancılarının görünen tarafı. İşte “Masadakiler” vesilesiyle görünmeyen tarafını da göstereyim o halde.
Bunun için önce sancılı bir zihin gerekiyor. Zira gerçek hayatta da sancısız doğum mümkün değildir. Ardından biraz da çiçek, böcek serpmeli şiirlere. Çünkü bunca acı damıtılmazsa ne okura yarar ne yazara. Masamda serpme öyküler var demlenmesi, çalışılması gereken. Onlarla tıka basa doymak, sonra da sonsuz bir iştahla şiire acıkmak istiyorum. Kalemime bıraktım kendimi. Hangi akıntıda çırpınırım yahut hangi coğrafyada dinginleşirim bilmiyorum. Bu bilinmezlik hâlini deneyimlemenin büyüsü bir başka oluyormuş. Büyü demişken bunu nefesi kuvvetli hocalar değil ben söylüyorum. Değişime ayak diremek niye? Değişim de gerekiyordur belki. Eski fikirlerimizi iade alır mı zaman? Neden almasın?
Masamda okumam için sıraya girmiş, araya kaynak yapıp tüm dikkatimi üzerine çeken kitaplarım, göz göze geldiğim, bana yazma motivasyonumu, yürüdüğüm ve yürümem gereken yolları hatırlatan ödüllerim var. Masamı süsleyen küçük objelerim de bana göz kırpıyor arada. Tek ritüelim var. O da sütlü Türk kahvesi içmek. Zira bana yorgun değil enerjik bir beden ve zihin gerek. Bunun için sabah saatleri biçilmiş kaftan.
Şu an masamda sonraki dosyamın öyküleri, inceleme yazısı ve aldığım notlar var. Yazmaktan soluklanmak istediğim zaman okumaya sığınıyorum. Genellikle çağdaş edebiyatı ve çoğunlukla yerli yazarları okumaktan keyif alıyorum.
Masam kâh bir savaş cephesi, kâh fırtınalı deniz yahut liman. O an ne hissediyorsam o. İlk öykülerim öfkeden doğdu mesela. Tam bir kavga alanıydı masam. Fakat mühim olan, benim ona yüklediğim anlam.
Elmas TUNÇ