Bir yazarın masası, simyacının laboratuvarı ya da sihirbazın büyü kazanına mı benzer? Gizemli yaratıcılık faaliyetlerinin merkezi, ilham perilerinin ışıklar söndükten sonra dans ettiği bir sunak mıdır yazarın masası? Belki başkaları için böyledir ama benim için değil. Fotoğraftaki masayı İkea’dan aldım. Önceki masamı, yazar olmamak için canhıraş bir mücadele verdiğim yıllarda, beni kitaplardan uzak tutması için iştigal ettiğim marangozluk yıllarımda masif meşeden imal etmiştim. Bir oduncudan kurtardığım kuturlu meşe kütüklerinden bizzat taşıyıp biçtirdiğim, kuruttuğum, çizip keserek inşa ettiğim otantik görünümlü, pütürlü dokusuyla şahane bir masaydı. Sıcak kahverengi, gri tonlu harelerini hâlâ sevgiyle yad ederim. Fakat iş yazmaya gelince, masalar ve edebiyat söz konusu olduğunda, benim için estetikten önce işlevsellik geldiğini keşfettim. Meşe masa bodruma gitti, İkea masa odama geldi. Bu yükseklik ayarlı, dümdüz beyaz rengiyle daha kullanışlı ve dikkat dağıtıcı güzellikten mahrum bir masa ve bunu da çok seviyorum.
Anlaşılıyor ki ben, yazma işinde birimlerin estetiğinden ziyade, nihai amaca hizmet etmelerini, işlevlerini, gerektiğinde görünmez olmalarını önemsiyorum. Tek tek parçaların güzelliği metnin bütünü için bir tehdittir.
Gelelim ruh halime. Şu an, sonbaharda yayımlanması vaat edilmiş romanımı beklerken, tatlı bir huzursuzluk, tembellik ve avarelik hissine bıraktım kendimi. Yazmaktan çok okuyorum. Haftalar gün gibi geçiyor. Ve her sıradan yazarın yaşadığı gibi, edebiyat bana bir takım büyük sözler vermiş ve bunları yerine getirmemişçesine bir hayal kırıklığı duygusu gelip gidiyor kalbime. Aslında elbette böyle bir şey yok. Uydurulmuş bir ihanet bu. Kimse bize bir şey için söz vermedi. İnsanların bizden yazmamızı talep ettiği de yok. Hatta aksini söylemek daha doğru olur. Yine de yazıyoruz ve hissettiğim şey, bu istenilmeyen misafirliğin utancı belki de. Bu nedenlerle, masama oturmaktan pek hoşlanmıyorum bu günlerde.
Selman DİNLER
